Allemansvriend

Vind jij deze stukjes leuk?

Ik heb een boek uitgebracht met columns: Allemansvriend.

Te koop in de Selexyz, te leen in de bieb en te bestellen op bol.com voor maar 9,90 E!

http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/allemansvriend/1001004006822509/index.html

Oud

Het is een raadsel. Al jaren vraag ik me af hoe ik in mijn eerste jaar zoveel studiepunten haalde. Ik ging – anders dan nu − nooit naar college, sliep de hele nacht niet en was altijd aan het feesten. Tentamens leerde ik de avond van tevoren.

Dat mijn huisgenoot naar bed ging was mijn startsein: van middernacht tot zes uur ’s ochtends zat ik achter de computer. Met msn aan en een nachtvriendje las ik tussen het geflirt door alle powerpoints van de colleges. Om zes uur ging ik de laatste twee uur slapen en om negen uur deed ik tentamen. Ik kwam aan alsof ik door een vrachtwagen was overreden, maar haalde het altijd.

En toen werd ik verstandig.

Ik kocht de studieboeken, begon er zelfs aan. Ik maakte mijn opwachting bij college waar de docent nieuwsgierig vroeg of ik net in Groningen was gekomen, hij had me nog nooit gezien. Ik volgde een studietraining en kreeg rare gewoontes. Zoals dat ik mijn boek overal mee naar toeneem, naar de bioscoop. “Dan kan ik leren tijdens de voorstukjes.” Dat wil dus niet in het donker en is ook niet zo gezellig voor de vriendin die mee is. Naar mijn werk, naar bed, naar de kroeg en naar de badkamer.

Ik plande verrassingsaanvallen op mezelf met het studieboek. Mijn theorie: dan heb ik niet genoeg tijd om tegenzin te hebben. Toen het een keer goed ging na een bakje yoghurt en een kop thee moest in het jaar daarna áltijd yoghurt en thee hebben voor het studeren.

Nu heb ik een nieuw ritueel: ik moet in het WSN-gebouw op het Zernike studeren. Tweede verdieping, tafeltje linksachter bij het raam en naast Julia. Anders doe ik niks. Maar ik heb het mysterie opgelost. Het studeren ging zo traag dat ik me laatst hardop afvroeg of ik seniel ben geworden. “Dat klopt”, zei Julia. Pas nu weet ik dat ik na dat eerste jaar niet verstandig werd, ik werd oud. Te oud om te leren. En daar moet ik het maar mee doen.

High Tea

Ik heb een trauma door mijn verjaardagen. Het is nooit leuk. Een operatie op de dag erna − ‘dus 8 juni mag je niks eten en drinken’, op mijn dertiende Clearasil krijgen ‘een praktisch cadeau’ en mijn vriendjes dumpten me ‘want dan kun je je nieuwe jaar fris beginnen’. Fijn. Dit jaar was ik helemaal zenuwachtig, want ik word 23. Ik laat het jong zijn met rasse schreden achter me.

“Mijn moeder had al een kind toen ze 23 was”, zei mijn minnaar laatst tegen me. En dat terwijl ik nog hard meezing met Britney’s I’m not a girl, not yet a woman.Om alle nare herinneringen achter me te laten wilde ik iets leuks doen. Drugs. Want al lijk ik misschien iemand die heel wat uitprobeert en meemaakt, ik heb behalve alcohol nog nooit drugs aangeraakt.Lisa − ook drugsmaagd − en ik schreven ons in voor een echte high tea.

Geen verjaardagstaart maar spacecake. En geloof mij, dat is nog eens een andere dimensie aan ongezond eten. Na een uur voelden we niks, dus namen we nog maar een halfje. Na twee uur beschouwden we het als een mislukte missie, het werkte niet op ons. Al moesten we wel heel hard lachen om een poster met blauwe en gele strepen, maar dat hebben we vaker.

We besloten nog wat te gaan eten in de V&D. En daar, vier verdiepingen hoog, omringd door vijftig mensen gebeurde het: de cake sloeg in. Ineens snapte ik niet meer waar ik was, dacht ik dat alle mensen naar me keken en kon ik geen boeh of bah meer zeggen. Lisa had het ondertussen erg naar haar zin met een gekruide aardappel. “Ik moet nog naar de verjaardag van mijn nichtje” zei ze en stiefelde weg.

Daar zat ik dan, alleen in de V&D en durfde geen stap te verzetten en ook niet te blijven. En zo werd, met vijfeneenhalf uur trillend in een hoekje zitten, mijn drieëntwintigste mijn grootste trauma tot nu toe. Happy Birthday.